
ภาพ: NPS Photo / Wikimedia Commons (Public domain)
คำบ่าเก่า: สุภาษิตล้านนา ๑๕ คำ คำสอนใจจากคนรุ่นเก่า
คำบ่าเก่า (คำเมืองอ่านว่า กำบ่าเก่า) คือ สุภาษิตคำสอนโบราณ ของคนล้านนา ประโยคสั้น ๆ ที่ผู้เฒ่าผู้แก่ใช้สอนลูกหลานเรื่องความขยัน คำพูด และน้ำใจ หลายคำฟังแล้วยิ้มได้ เพราะเปรียบกับของใกล้ตัว อย่างพริก ขอนไม้ หรือควันไฟ บทความนี้รวบรวม ๑๕ คำบ่าเก่า พร้อมอักษรธรรมล้านนา คำอ่าน และความหมาย จาก พจนานุกรมมรดกล้านนา
คำบ่าเก่า คืออะไร
ชื่อนี้มาจากคำล้านนา ๒ คำ คือ คำ ซึ่งคนเมืองออกเสียงว่า กำ แปลว่า คำ หรือความ กับ บ่าเก่า บ่าฯเกั่า ที่พจนานุกรมอธิบายว่า "เก่าแก่, สมัยเก่า, โบราณ" เช่น คนบ่าเก่า คือคนโบราณ คำบ่าเก่า จึงหมายถึง คำของคนโบราณ
ในพจนานุกรมมรดกล้านนา คำเหล่านี้มีป้ายกำกับว่า สำ. (สำนวน) และหลายคำมีคำอธิบายว่า "เป็นสุภาษิตคำสอนโบราณ ที่ชาวถิ่นเหนือเรียกว่า กำบ่าเก่า" บางคำยังเทียบไว้กับสุภาษิตภาคกลางที่มีความหมายใกล้กันด้วย
สอนให้ขยันและไม่ประมาท
| คำบ่าเก่า | อักษรล้านนา | ความหมาย (ตามพจนานุกรม) |
|---|---|---|
| อ๋ดเผ็๋ดกิ๋นหวาน | อ฿ดฯเผัดฯกินฯหวฯานฯ | อดทนกินเผ็ดวันนี้ เพื่อได้กินหวานวันหน้า คนที่ขยันและทนต่อความยากลำบาก จะสุขสบายในภายหลัง |
| เผื่อฮู้ปอวาย | เผิ่อฯอรู้พํอฯวาฯยฯ | กว่าจะรู้ตัวก็สายเสียแล้ว สอนไม่ให้ผัดวันประกันพรุ่ง อ้างว่าเช้าไป สายไป หนาวนัก ร้อนนัก |
| ฟั่งได้บ่ดีเอา | ฟั่งฯได้บํดีอูฯา | รีบร้อนทำก็ได้ของไม่ดี ต้องเสียเวลาทำใหม่ เสียทั้งเงิน เวลา และความเชื่อใจในฝีมือ |
| ต๋กน้ำหื้อปอเปี๋ยะ | ต฿กฯนํ้าฯหื้พํอฯเปยฯะ | ตกน้ำให้เปียกทั้งตัว ทำอะไรควรทำให้จริงจัง งานจึงออกมาดีและคุ้มค่า |
| กิ๋นเมื่อใจ๋ยัง | กินฯเมิ่อฯอไจยังฯ | กินเมื่อใจยังอยาก ใช้ชีวิตให้มีความสุขยามที่ร่างกายยังแข็งแรง เพราะยามชรา แม้อาหารเลิศรสก็ไม่อร่อย |
คำบ่าเก่ากลุ่มนี้ใช้เรื่องการกินเป็นภาพเปรียบบ่อยมาก อ๋ดเผ็ดกิ๋นหวาน เป็นคำที่ได้ยินบ่อยที่สุดคำหนึ่ง พจนานุกรมระบุว่าตรงกับสุภาษิตภาคกลาง "อดเปรี้ยวไว้กินหวาน" ต่างกันแค่ล้านนาใช้รส เผ็ด แทนรสเปรี้ยว
สอนเรื่องคำพูด
| คำบ่าเก่า | อักษรล้านนา | ความหมาย (ตามพจนานุกรม) |
|---|---|---|
| กำบ่มีแป๋งใส่ | คําฯบํมีแปงฯไส่ | เรื่องไม่มีหรือมีนิดเดียว แต่แต่งเติมให้มากเกินจริง จนคนอื่นเข้าใจผิดและผู้ถูกพูดถึงเสียหาย |
| ปากหวานก้นส้ม | ปากฯหวฯานฯก้฿นฯส้฿มฯ | ปากกับใจไม่ตรงกัน พูดดีพูดเพราะ แต่ในใจคิดร้ายต่อผู้อื่น |
| ปากปอเป๋นป้อด | ปากฯพํอฯเปนฯพอฯด | ปากเปียกปากแฉะ สอนแล้วสอนอีกหลายรอบ แต่ผู้ฟังก็ไม่นำพา เปรียบกับปากของกบจำศีล |
| ควันไฟไผห่อบ่กุ้ม | ฅัวฯรไฟไผหํอฯบํกุ้ม | ควันไฟใครห่อก็ไม่มิด ความลับปกปิดได้ไม่นาน วันหนึ่งย่อมถูกเปิดเผย |
พจนานุกรมเทียบ ควันไฟไผห่อบ่กุ้ม กับพุทธภาษิต "นัตถิ โลเก ระโห นามะ" ที่แปลว่า "ชื่อว่าความลับไม่มีในโลก" และอธิบายว่าผู้รู้คนแรกของความลับก็คือ จิตของเราเอง
สอนเรื่องน้ำใจ บุญคุณ และความพอดี
| คำบ่าเก่า | อักษรล้านนา | ความหมาย (ตามพจนานุกรม) |
|---|---|---|
| กำขอแปงเหลือกำซื้อ | คําฯขํอฯแพงฯเหิลฯอฯอคําฯซื้ | ของที่ได้มาด้วยการขอ แพงกว่าของที่ซื้อ เพราะต้องเป็นหนี้บุญคุณเขาไปตลอด ถ้าไม่จำเป็นจริงไม่ควรขอ |
| กิ๋นอิ่มแล้วหนี | กินฯอิ่มฯแลฯวฯหีนฯ | กินอิ่มแล้วหนี ไม่สำนึกในบุญคุณ ได้รับความช่วยเหลือแล้วจากไปอย่างไม่มีเยื่อใย |
| ก๋ำขี้ดีกว่าก๋ำต๋ด | กำขี้ดีก่วฯากำต฿ดฯ | ได้บ้างนิดหน่อยดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ควรพอใจในสิ่งที่ได้ |
| ขอนบ่มีเห็๋ด | ขอฯรบมีเหัดฯ | ขอนไม้ที่ไม่มีเห็ด คนก็ไม่สนใจ เปรียบกับคนแก่ที่ไม่มีทรัพย์ ลูกหลานก็มักทอดทิ้ง |
| ก๋กหางป่อยวัด | ก฿กฯหางฯป่ลฯอฯฯยฯวัดฯ | ตัดขาดไม่เหลือเยื่อใย ปล่อยไปตามยถากรรม หลังช่วยเหลือและตักเตือนหลายครั้งแล้วไม่เชื่อฟัง |
| กั๊บตี้อยู่ได้ | คัปฯที่อฺยฺู่ฯได้ | ที่อยู่แม้คับแคบก็อยู่ได้ถ้าใจสบาย แต่ถ้าคับใจ บ้านใหญ่โตก็อยู่ไม่เป็นสุข |
ขอนบ่มีเห็ด เป็นภาพเปรียบที่คนเมืองเห็นได้ทุกฤดูฝน พจนานุกรมอธิบายว่าขอนไม้มีประโยชน์เพราะมีเห็ดให้เก็บกิน ถ้าขอนไม่มีเห็ด คนก็เดินผ่านไป คำนี้จึงเตือนให้คนรู้จักเก็บออมไว้ยามแก่ และเตือนลูกหลานอย่าทอดทิ้งผู้เฒ่าผู้แก่
ส่วน ก๋กหางป่อยวัด พจนานุกรมเล่าที่มาไว้ว่า ตามความเชื่อเดิม สัตว์เลี้ยงที่เกิดมาพิการ เช่น วัว ๕ ขา ถือเป็นสิ่งอัปมงคล จึงนำไปปล่อยที่วัด
เทียบกับสุภาษิตภาคกลาง
พจนานุกรมมรดกล้านนาเทียบคำบ่าเก่าหลายคำไว้กับสำนวนภาคกลาง ช่วยให้คนต่างถิ่นเข้าใจได้เร็วขึ้น
| คำบ่าเก่า | สุภาษิตภาคกลางที่พจนานุกรมเทียบไว้ |
|---|---|
| อ๋ดเผ็ดกิ๋นหวาน | อดเปรี้ยวไว้กินหวาน |
| ต๋กน้ำหื้อปอเปี๋ยะ | ตกน้ำให้เปียกทั้งตัว |
| ปากปอเป๋นป้อด | ปากเปียกปากแฉะ |
| ปากหวานก้นส้ม | ปากปราศรัย น้ำใจเชือดคอ |
| ก๋ำขี้ดีกว่าก๋ำต๋ด | กำขี้ดีกว่ากำตด, สิบเบี้ยใกล้มือ |
| กั๊บตี้อยู่ได้ | คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก |
คำพังเพยอื่นที่พจนานุกรมยกตัวอย่างไว้
พจนานุกรมยังยกคำพังเพยไว้ในคำอธิบายของคำอื่นอีก เช่น
- คำว่า สอกกอก (เจ้าเล่ห์): "หลวั๋กบ้านนอก บ่เต้าสอกกอกในเวียง" คนบ้านนอกแม้ฉลาดขนาดไหน ก็ไม่เท่าทันความเจ้าเล่ห์ของคนในเมือง
- คำว่า เปิงใจ๋ (ถูกใจ): "เปิงใจ๋แฮ้ง บ่เปิงใจ๋ก๋า เปิงใจ๋ครูบา บ่เปิงใจ๋พระหน้อย" ถูกใจแร้งแต่ไม่ถูกใจกา ถูกใจครูบาแต่ไม่ถูกใจเณรน้อย
- คำว่า จ๊กก๊ก (นั่งเจ่าจุก): "นั่งจ๊กก๊กเหมือนครกบ่ต๋ำ บ่ปากสั๋กกำถามก็บ่อู้" นั่งเจ่าจุกเหมือนครกที่ไม่มีใครตำ ถามก็ไม่ยอมพูดสักคำ
สรุป
- คำบ่าเก่า (อ่านว่า กำบ่าเก่า) แปลว่า คำของคนโบราณ คือสุภาษิตคำสอนของล้านนา
- คำบ่าเก่าชอบเปรียบกับของใกล้ตัว เช่น รสเผ็ดหวาน ขอนไม้ ควันไฟ และน้ำ
- เนื้อหาหลักสอนเรื่อง ความขยันไม่ประมาท การระวังคำพูด และ น้ำใจกับบุญคุณ
- หลายคำมีคู่เทียบในภาคกลาง เช่น อ๋ดเผ็ดกิ๋นหวาน กับ อดเปรี้ยวไว้กินหวาน
ค้นคำบ่าเก่าและสำนวนล้านนาคำอื่นได้ใน พจนานุกรมมรดกล้านนา และถ้าสงสัยว่า แปง ใน กำขอแปงเหลือกำซื้อ แปลว่าอะไร อ่านต่อได้ที่บทความ ไปกาดแบบคนเมือง
แหล่งอ้างอิง
- พจนานุกรมมรดกล้านนา: บ่าเก่า · อ๋ดเผ็๋ดกิ๋นหวาน · ควันไฟไผห่อบ่กุ้ม · ขอนบ่มีเห็๋ด · ม้อนกำอู้
ค้นหาคำว่า "บ่าเก่า" ในพจนานุกรมมรดกล้านนา
🎯 ทดสอบคำในบทความนี้ทายคำล้านนาจากบทความ 18 คำ จำได้แค่ไหน?


