เห็ดหลายดอกขึ้นอยู่บนขอนไม้ผุกลางป่า ภาพที่ชวนนึกถึงคำบ่าเก่า ขอนบ่มีเห็ด

ภาพ: NPS Photo / Wikimedia Commons (Public domain)

คำบ่าเก่า: สุภาษิตล้านนา ๑๕ คำ คำสอนใจจากคนรุ่นเก่า

คำบ่าเก่า (คำเมืองอ่านว่า กำบ่าเก่า) คือ สุภาษิตคำสอนโบราณ ของคนล้านนา ประโยคสั้น ๆ ที่ผู้เฒ่าผู้แก่ใช้สอนลูกหลานเรื่องความขยัน คำพูด และน้ำใจ หลายคำฟังแล้วยิ้มได้ เพราะเปรียบกับของใกล้ตัว อย่างพริก ขอนไม้ หรือควันไฟ บทความนี้รวบรวม ๑๕ คำบ่าเก่า พร้อมอักษรธรรมล้านนา คำอ่าน และความหมาย จาก พจนานุกรมมรดกล้านนา

บ่าฯเกั่า
บ่าเก่า
น.เก่าแก่,สมัยเก่า,โบราณ; บ่าเก่าบ่าเกื้อ,หมะเก่า ก็ว่า เช่น คนบ่าเก่า - คนโบราณ, ของบ่าเก่า - ของโบราณ
ดูในพจนานุกรมมรดกล้านนา →

คำบ่าเก่า คืออะไร

ชื่อนี้มาจากคำล้านนา ๒ คำ คือ คำ ซึ่งคนเมืองออกเสียงว่า กำ แปลว่า คำ หรือความ กับ บ่าเก่า บ่าฯเกั่า ที่พจนานุกรมอธิบายว่า "เก่าแก่, สมัยเก่า, โบราณ" เช่น คนบ่าเก่า คือคนโบราณ คำบ่าเก่า จึงหมายถึง คำของคนโบราณ

ในพจนานุกรมมรดกล้านนา คำเหล่านี้มีป้ายกำกับว่า สำ. (สำนวน) และหลายคำมีคำอธิบายว่า "เป็นสุภาษิตคำสอนโบราณ ที่ชาวถิ่นเหนือเรียกว่า กำบ่าเก่า" บางคำยังเทียบไว้กับสุภาษิตภาคกลางที่มีความหมายใกล้กันด้วย

💡 เกร็ดความรู้
นอกจากคำบ่าเก่าที่ใช้การเปรียบเทียบ ล้านนายังมี ม้อนกำอู้ ม้อฯรคำฯอู้ ซึ่งพจนานุกรมอธิบายว่าเป็น "สุดยอดของคำพูด" คือถ้อยคำสอนใจที่พูดตรง ๆ ไม่ต้องตีความ เช่น "ให้เหล้าเท่ากับแช่ง"

สอนให้ขยันและไม่ประมาท

คำบ่าเก่า อักษรล้านนา ความหมาย (ตามพจนานุกรม)
อ๋ดเผ็๋ดกิ๋นหวาน อ฿ดฯเผัดฯกินฯหวฯานฯ อดทนกินเผ็ดวันนี้ เพื่อได้กินหวานวันหน้า คนที่ขยันและทนต่อความยากลำบาก จะสุขสบายในภายหลัง
เผื่อฮู้ปอวาย เผิ่อฯอรู้พํอฯวาฯยฯ กว่าจะรู้ตัวก็สายเสียแล้ว สอนไม่ให้ผัดวันประกันพรุ่ง อ้างว่าเช้าไป สายไป หนาวนัก ร้อนนัก
ฟั่งได้บ่ดีเอา ฟั่งฯได้บํดีอูฯา รีบร้อนทำก็ได้ของไม่ดี ต้องเสียเวลาทำใหม่ เสียทั้งเงิน เวลา และความเชื่อใจในฝีมือ
ต๋กน้ำหื้อปอเปี๋ยะ ต฿กฯนํ้าฯหื้พํอฯเปยฯะ ตกน้ำให้เปียกทั้งตัว ทำอะไรควรทำให้จริงจัง งานจึงออกมาดีและคุ้มค่า
กิ๋นเมื่อใจ๋ยัง กินฯเมิ่อฯอไจยังฯ กินเมื่อใจยังอยาก ใช้ชีวิตให้มีความสุขยามที่ร่างกายยังแข็งแรง เพราะยามชรา แม้อาหารเลิศรสก็ไม่อร่อย

คำบ่าเก่ากลุ่มนี้ใช้เรื่องการกินเป็นภาพเปรียบบ่อยมาก อ๋ดเผ็ดกิ๋นหวาน เป็นคำที่ได้ยินบ่อยที่สุดคำหนึ่ง พจนานุกรมระบุว่าตรงกับสุภาษิตภาคกลาง "อดเปรี้ยวไว้กินหวาน" ต่างกันแค่ล้านนาใช้รส เผ็ด แทนรสเปรี้ยว

สอนเรื่องคำพูด

คำบ่าเก่า อักษรล้านนา ความหมาย (ตามพจนานุกรม)
กำบ่มีแป๋งใส่ คําฯบํมีแปงฯไส่ เรื่องไม่มีหรือมีนิดเดียว แต่แต่งเติมให้มากเกินจริง จนคนอื่นเข้าใจผิดและผู้ถูกพูดถึงเสียหาย
ปากหวานก้นส้ม ปากฯหวฯานฯก้฿นฯส้฿มฯ ปากกับใจไม่ตรงกัน พูดดีพูดเพราะ แต่ในใจคิดร้ายต่อผู้อื่น
ปากปอเป๋นป้อด ปากฯพํอฯเปนฯพอฯด ปากเปียกปากแฉะ สอนแล้วสอนอีกหลายรอบ แต่ผู้ฟังก็ไม่นำพา เปรียบกับปากของกบจำศีล
ควันไฟไผห่อบ่กุ้ม ฅัวฯรไฟไผหํอฯบํกุ้ม ควันไฟใครห่อก็ไม่มิด ความลับปกปิดได้ไม่นาน วันหนึ่งย่อมถูกเปิดเผย
ฅัวฯรไฟไผหํอฯบํกุ้ม
ควันไฟไผห่อบ่กุ้ม
สำ.ควันไฟใครห่อก็ไม่มิด - สำนวนคำโบราณล้านนา (กำบ่าเก่า) ว่า ''ควันไฟไผห่อบ่กุ้ม''; - เป็นสุภาษิตใช้เปรียบเทียบเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น แม้พยายามปกปิดไว้ก็ยากที่จะทำได้ ในที่สุดเรื่องราวความลับเหล่านั้นย่อมถูกเปิดเผยออกมา เป็นการสอนให้ทราบว่า บรรดาความลับต่างๆ ไม่สามารถปิดบังได้ ไม่วันใดก็วันหนึ่งเรื่องราวหรือความลับนั้น ย่อมถูกเปิดเผยออกมาแน่นอน ดังพุทธภาษิตว่า ''นัตถิ โลเก ระโห นามะ'' แปลว่า ''ชื่อว่าความลับไม่มีในโลก'' การทำความชั่ว หรือความดี หรือความไม่ดีไม่ชั่ว จะปกปิดไม่ได้ คนทำความชั่วคิดเอาว่าไม่มีใครรู้ แต่หารู้ไม่ว่า ผู้รู้ ผู้เห็นนั้นมีอยู่ ผู้รู้คนแรกคือจิตของตน เมื่อรู้แล้วก็ฝังไว้ในจิต เมื่อไปที่ไหนก็ตามจิตของตนก็รู้ตลอดเวลาว่า ตนทำอไร และวันหนึ่งความลับก็เปิดเผยตัวตนออกมาเอง (ผลของความลับ ถ้าความลับชั่วผลก็ออกมาชั่ว ความลับดีผลก็ออกมาดี)
ดูในพจนานุกรมมรดกล้านนา →

พจนานุกรมเทียบ ควันไฟไผห่อบ่กุ้ม กับพุทธภาษิต "นัตถิ โลเก ระโห นามะ" ที่แปลว่า "ชื่อว่าความลับไม่มีในโลก" และอธิบายว่าผู้รู้คนแรกของความลับก็คือ จิตของเราเอง

สอนเรื่องน้ำใจ บุญคุณ และความพอดี

คำบ่าเก่า อักษรล้านนา ความหมาย (ตามพจนานุกรม)
กำขอแปงเหลือกำซื้อ คําฯขํอฯแพงฯเหิลฯอฯอคําฯซื้ ของที่ได้มาด้วยการขอ แพงกว่าของที่ซื้อ เพราะต้องเป็นหนี้บุญคุณเขาไปตลอด ถ้าไม่จำเป็นจริงไม่ควรขอ
กิ๋นอิ่มแล้วหนี กินฯอิ่มฯแลฯวฯหีนฯ กินอิ่มแล้วหนี ไม่สำนึกในบุญคุณ ได้รับความช่วยเหลือแล้วจากไปอย่างไม่มีเยื่อใย
ก๋ำขี้ดีกว่าก๋ำต๋ด กำขี้ดีก่วฯากำต฿ดฯ ได้บ้างนิดหน่อยดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ควรพอใจในสิ่งที่ได้
ขอนบ่มีเห็๋ด ขอฯรบมีเหัดฯ ขอนไม้ที่ไม่มีเห็ด คนก็ไม่สนใจ เปรียบกับคนแก่ที่ไม่มีทรัพย์ ลูกหลานก็มักทอดทิ้ง
ก๋กหางป่อยวัด ก฿กฯหางฯป่ลฯอฯฯยฯวัดฯ ตัดขาดไม่เหลือเยื่อใย ปล่อยไปตามยถากรรม หลังช่วยเหลือและตักเตือนหลายครั้งแล้วไม่เชื่อฟัง
กั๊บตี้อยู่ได้ คัปฯที่อฺยฺู่ฯได้ ที่อยู่แม้คับแคบก็อยู่ได้ถ้าใจสบาย แต่ถ้าคับใจ บ้านใหญ่โตก็อยู่ไม่เป็นสุข

ขอนบ่มีเห็ด เป็นภาพเปรียบที่คนเมืองเห็นได้ทุกฤดูฝน พจนานุกรมอธิบายว่าขอนไม้มีประโยชน์เพราะมีเห็ดให้เก็บกิน ถ้าขอนไม่มีเห็ด คนก็เดินผ่านไป คำนี้จึงเตือนให้คนรู้จักเก็บออมไว้ยามแก่ และเตือนลูกหลานอย่าทอดทิ้งผู้เฒ่าผู้แก่

ส่วน ก๋กหางป่อยวัด พจนานุกรมเล่าที่มาไว้ว่า ตามความเชื่อเดิม สัตว์เลี้ยงที่เกิดมาพิการ เช่น วัว ๕ ขา ถือเป็นสิ่งอัปมงคล จึงนำไปปล่อยที่วัด

⚠️ ข้อควรระวัง
กำ กับ ก๋ำ ไม่ใช่คำเดียวกัน ใน กำบ่มีแป๋งใส่ และ กำขอแปงเหลือกำซื้อ คำว่า กำ คือ คำ (คำพูด) ส่วนใน ก๋ำขี้ดีกว่าก๋ำต๋ด คำว่า ก๋ำ คือ กำ (กำมือ) พจนานุกรมเขียนรูปภาษาไทยไว้ต่างกัน คือ "คำบ่มีแปงใส่" กับ "กำขี้ดีกว่ากำตด"

เทียบกับสุภาษิตภาคกลาง

พจนานุกรมมรดกล้านนาเทียบคำบ่าเก่าหลายคำไว้กับสำนวนภาคกลาง ช่วยให้คนต่างถิ่นเข้าใจได้เร็วขึ้น

คำบ่าเก่า สุภาษิตภาคกลางที่พจนานุกรมเทียบไว้
อ๋ดเผ็ดกิ๋นหวาน อดเปรี้ยวไว้กินหวาน
ต๋กน้ำหื้อปอเปี๋ยะ ตกน้ำให้เปียกทั้งตัว
ปากปอเป๋นป้อด ปากเปียกปากแฉะ
ปากหวานก้นส้ม ปากปราศรัย น้ำใจเชือดคอ
ก๋ำขี้ดีกว่าก๋ำต๋ด กำขี้ดีกว่ากำตด, สิบเบี้ยใกล้มือ
กั๊บตี้อยู่ได้ คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก
คำพังเพยอื่นที่พจนานุกรมยกตัวอย่างไว้

พจนานุกรมยังยกคำพังเพยไว้ในคำอธิบายของคำอื่นอีก เช่น

  • คำว่า สอกกอก (เจ้าเล่ห์): "หลวั๋กบ้านนอก บ่เต้าสอกกอกในเวียง" คนบ้านนอกแม้ฉลาดขนาดไหน ก็ไม่เท่าทันความเจ้าเล่ห์ของคนในเมือง
  • คำว่า เปิงใจ๋ (ถูกใจ): "เปิงใจ๋แฮ้ง บ่เปิงใจ๋ก๋า เปิงใจ๋ครูบา บ่เปิงใจ๋พระหน้อย" ถูกใจแร้งแต่ไม่ถูกใจกา ถูกใจครูบาแต่ไม่ถูกใจเณรน้อย
  • คำว่า จ๊กก๊ก (นั่งเจ่าจุก): "นั่งจ๊กก๊กเหมือนครกบ่ต๋ำ บ่ปากสั๋กกำถามก็บ่อู้" นั่งเจ่าจุกเหมือนครกที่ไม่มีใครตำ ถามก็ไม่ยอมพูดสักคำ

สรุป

  • คำบ่าเก่า (อ่านว่า กำบ่าเก่า) แปลว่า คำของคนโบราณ คือสุภาษิตคำสอนของล้านนา
  • คำบ่าเก่าชอบเปรียบกับของใกล้ตัว เช่น รสเผ็ดหวาน ขอนไม้ ควันไฟ และน้ำ
  • เนื้อหาหลักสอนเรื่อง ความขยันไม่ประมาท การระวังคำพูด และ น้ำใจกับบุญคุณ
  • หลายคำมีคู่เทียบในภาคกลาง เช่น อ๋ดเผ็ดกิ๋นหวาน กับ อดเปรี้ยวไว้กินหวาน

ค้นคำบ่าเก่าและสำนวนล้านนาคำอื่นได้ใน พจนานุกรมมรดกล้านนา และถ้าสงสัยว่า แปง ใน กำขอแปงเหลือกำซื้อ แปลว่าอะไร อ่านต่อได้ที่บทความ ไปกาดแบบคนเมือง

แหล่งอ้างอิง

ค้นหาคำว่า "บ่าเก่า" ในพจนานุกรมมรดกล้านนา

🎯 ทดสอบคำในบทความนี้ทายคำล้านนาจากบทความ 18 คำ จำได้แค่ไหน?

บทความที่เกี่ยวข้อง

ลำธารน้ำตกห้วยแก้วเชิงดอยสุเทพในฤดูฝน มีน้ำตกเล็ก ๆ ไหลลงมาระหว่างป่าเขียวครึ้ม

น้อยไจยา: ละครซอรักสามเส้าจากคุ้มเจ้าดารารัศมี สู่เพลงคำเมือง

12 ตุลาคม 2569 · วรรณกรรม

น้อยไจยา (น้อยใจยา, น้อยไชยา) คือละครซอของท้าวสุนทรพจนกิจที่เจ้าดารารัศมีทรงผูกเรื่อง อ่านเรื่องย่อน้อยไจยากับแว่นแก้ว ที่มาของชื่อ และเส้น…

หน้าต่างลายคำในวิหารลายคำ วัดพระสิงห์ เชียงใหม่ ล้อมด้วยจิตรกรรมฝาผนังแบบล้านนาที่เล่าเรื่องวรรณกรรม

หงส์หิน: ค่าวซอเรื่องดัง จากหงส์ผาคำถึงฉบับเจ้าสุริยวงศ์

19 กันยายน 2569 · วรรณกรรม

หงส์หินคือค่าวซอเรื่องดังของล้านนา อ่านเรื่องย่อกุมารผู้ขี่หงส์ที่พระอินทร์เสกจากก้อนหิน ที่มาจากหงส์ผาคำของพระยาโลมาวิสัย ฉบับเจ้าสุริยวงศ…

คัมภีร์ใบลานจารอักษรด้วยเหล็กจาร วางบนผ้าห่อคัมภีร์ มีไม้ประกับลงรักปิดทองประกบบนและล่าง

ปั๊บสาและใบลาน: สมุดและคัมภีร์ที่บันทึกวรรณกรรมล้านนา

4 สิงหาคม 2569 · วรรณกรรม

ปั๊บสาและใบลานคือสื่อที่บันทึกวรรณกรรมล้านนา รู้จักการจารใบลาน ผูก สายสยอง ไม้ประกับ หอธรรม บันทึกท้ายคัมภีร์ และงานอนุรักษ์คัมภีร์ภาคเหนือ

วัดเชียงมั่น เชียงใหม่ วิหารหน้าบันปิดทองกับเจดีย์ที่มีรูปช้างล้อมรอบฐาน ใต้ท้องฟ้าสีคราม

มังรายศาสตร์: กฎหมายเก่าแก่ที่สุดของล้านนาในคัมภีร์ใบลาน

4 พฤษภาคม 2569 · วรรณกรรม

มังรายศาสตร์คือกฎหมายเก่าแก่ที่สุดของล้านนาที่อ้างพระนามพญามังราย อ่านที่มา ฉบับใบลานที่พบ ข้อถกเถียงเรื่องอายุ ตัวอย่างบทบัญญัติ และคำล้าน…

↑

↑ ↓ เลือก · Enter เปิด · Esc ปิด